Athletes fail to perform to the best of their ability if they become infected, stale, sore or malnourished. Excessive training with insufficient recovery can lead to a debilitating syndrome in which performance and well being can be affected for months. Eliminating or minimizing these problems by providing advice and guidelines on training loads, recovery times, nutrition or pharmacological intervention and regular monitoring of athletes using an appropriate battery of markers can help prevent the development of an overtraining syndrome in athletes. The potential usefulness of objective physiological, biochemical and immunological markers of overtraining has received much attention in recent years. Practical markers would be ones that could be measured routinely in the laboratory and offered to athletes as part of their sports science and medical support. The identification of common factors among overtrained athletes in comparison with well-trained athletes not suffering from underperformance could permit appropriate intervention to prevent athletes from progressing to a more serious stage of the overtraining syndrome. To date, no single reliable objective marker of impending overtraining has been identified. Some lines of research do, however, show promise and are based on findings that overtrained athletes appear to exhibit an altered hormonal response to stress. For example, in response to a standardized bout (or repeated bouts) of high intensity exercise, overtrained athletes show a lower heart rate, blood lactate and plasma cortisol response. Several immune measures that can be obtained from a resting blood sample (e.g. the expression of specific cell surface proteins such as CD45RO+ on T-lymphocytes) also seem to offer some hope of identifying impending overtraining. If an athlete is suspected of suffering from overtraining syndrome, other measures will also required, if only to exclude other possible causes of underperformance including post-viral fatigue, glandular fever, clinical depression, poor diet, anaemia, asthma, allergies, thyroid disorders, myocarditis and other medical problems interfering with recovery.

KEY WORDS: Training, over-reaching, immune, metabolism, hormones

AŞIRI ANTRENMANIN BİOKİMYASAL VE İMMUNOLOJİK BELİRLEYİCİLERİ

ÖZET
Hasta veya olmak üzere olan, aşırı antrenman yapan veya yetersiz beslenen atletler yeteneklerini en üst düzeyde gösteremezler. Yeterli toparlanma süresi bırakılmadan yapılan yoğun antrenmanlar kişisel performans ve iyi hissetme halini aylarca etkileyebilen halsizlik sendromuna yol açabilir. Bu tip sorunları ortadan kaldırmak veya en aza indirmek için antrenmanların şiddeti, aradaki toparlanma süreleri, beslenme veya farmakolojik uygulamalar üzerine tavsiyeler ve uygulama kılavuzları sağlamak ve atletleri düzenli izlemek için uygun bir "kurallar dizisi" hazırlayıp uygulamak aşırı antrenman sendromunun oluşmasını önleyebilir. Son yıllarda aşırı antrenmanın nesnel fizyolojik, biyokimyasal ve immunolojik belirteçlerinin potansiyel yararlılığı giderek ilgi çekmeye başlamıştır. Sözkonusu belirteçlerin uygulanabilir olması için laboratuvarlarda rutin olarak ölçülebilmeleri ve atletlere sunulan bilimsel sportif ve tıbbi desteğin bir parçası olması gerekmektedir. Yeterli performans gösteren iyi antrenmanlı atletlerle karşılaştırılarak fazla antrenmanlı atletlerde ki ortak unsurların saptanması aşırı antrenman sendromunun daha da ciddileşmesini durdurmak için uygun önlemlerin alınmasına fırsat verebilir. Bugüne kadar aşırı antrenman sendromuna ait güvenilir ve nesnel bir belirteç tespit edilememiştir. Son zamanlarda bazı araştırmalar aşırı antrenmanli atletlerin "stress"e cevabında değişiklikler olduğunu göstereren sonuçlar bildirerek umut vermektedir. Örneğin; standartize (veya tekrarlayan) yüksek şiddetteki egzersize yanıt olarak aşırı antrenmanlı atletler daha düşük kalp hızı, kan laktatı ve plazma kortizol artışı cevabı göstermişlerdir. Dinlenimdeki kan örneklerinden sağlanan bazı immun ölçümler (örn, CD45RO gibi T lenfositlerdeki özgün hücre yüzeyi proteinlerini işaret edenler) de aşırı antrenman sendromunu belirlemede umut vermektedir. Aşırı antrenman sendromuna maruz kaldığından şüphelenilen bir atlette, yetersiz performansın diğer olası sebeplerini -viral hastalık sonrası yorgunluk, infeksiyöz mononükleaz, klinik depresyon, zayıf beslenme , anemi, astma, çeşitli alerjiler, tiroid bozuklukları, miyokardit ve diğer toparlanmayı geciktiren tıbbi sorunlar gibi- ayırt etmek için diğer ölçümlere de başvurmak gerekecektir.

ANAHTAR KELiMELER: Antrenman, aşırıya varmak, immun sistem, metabolizma, hormonlar